Niet kunnen opvangen ≠ niet welkom

Beste lezers, na een jarenlange stilte verscheen er vanmorgen toch iets om me uit m’n kot te lokken. Ik lees deze morgen enkele droevige berichten met als titel iets in de aard van “Jongen (15) wegens rolstoel niet meer welkom  bij jeugdbeweging”. Alles startte met een emotionele oproep van de vader. Zijn zoon lijdt aan de spierziekte Duchenne en zijn scoutsleiding heeft na 8 jaar lidmaatschap besloten deze niet te verlengen. De reden is dat ze het niet zien zitten dat engagement aan te gaan.

In de eerste plaats wil ik zeker zeggen dat het 35_251_johan_79een zaak is die me raakt in het hart, ik heb zelf genoten van een rijke scoutscarrière en ik wil dat zeker ieder kind toewensen. Scouts & Gidsen maar ook de andere jeugdbewegingen (ja, zelfs de Chiro) staan garant voor zorgeloos avontuur, vriendschap, ontdekking en een zalig groepsgevoel. Daarom begrijp ik zeker het verdriet en de frustratie van de vader wanneer zijn kind daaruit weggerukt word.

Ik ken de man, zijn zoon en scoutsgroep niet persoonlijk, dus ik kan u enkel mijn interpretatie en ervaringen meegeven. Ik heb zelf leiding gegeven bij zowel een akabe-groep als een scoutsgroep. Ik kan u verzekeren dat leiding geven binnen een gehandicapte groep geen makkelijke taak is. Wanneer ik zeg dat ik bewondering heb voor scoutsleiding, dan heb ik eindeloos respect voor akabe-leiding. Deze mensen zetten zich keihard in voor de minst capabele en meest kwetsbare jongeren van onze maatschappij.

Als deel van de groepsleiding bij een scoutsgroep ben ik ook geconfronteerd geraakt met de ledenstop. Mijn groep mocht dan wel de grootste in Antwerpen zijn, ook wij hebben aan ouders het spijtige nieuws moeten geven dat zijn/haar kind geen lid kan zijn van de groep. Lastig, want je wilt juist naar buiten komen als een open groep en iedereen welkom heten. Helaas zit onze leiding nu al aan een te groot aantal leden per leider om de werking goed, leefbaar en aangenaam te houden. Ik ben iedere leider dankbaar voor zijn inzet, maar ik weet ook dat hun engagement niet eindeloos kan zijn.

Het is deze twee feiten waardoor ik begrip kan opbrengen voor de scoutsleiding van Kapellen. Scoutsactiviteiten met gehandicapten vergt nu éénmaal meer inzet en moeite dan activiteiten. Moeten gehandicapte jongeren dan uitgesloten worden? Zeker niet! Maar wanneer een scoutsgroep kampt met een leidingstekort is ze verplicht zware beslissingen te nemen om de werking nog steeds leefbaar te houden.

Kon de communicatie beter verlopen? Zeker, van wat ik begrijp was de communicatie redelijk éénzijdig en voor deze situaties is het belangrijk om in dialoog te gaan. Een fout die ik de jonge leiding wel wil vergeven.

Ik hoop dat de jongen toch terug in een scoutsgroep kan belanden, zo niet deze dan een andere. Ik hoop ook dat verschillende scoutsleiding nu ook het belang van klare communicatie begrijpt. En tenslotte hoop ik dat de jeugdbewegingen kunnen verder groeien naar een structuur waarin niemand nog geweigerd moet worden. Iedereen moet welkom kunnen zijn.

~ door rubenvdh op september 7, 2016.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: